Bazı insanlar vardır; güneşe değil, karanlığa açar içindeki çiçekleri. Sessiz gecelerde büyür umutları, kimsenin duymadığı anlarda konuşur kalpleri. Gündüzün kalabalığında sakladıkları duygular, gece olunca yıldızların altına dökülür yavaşça. Çünkü bazı yaralar ışıkta değil, karanlıkta iyileşir.
Hayat, herkesin omzuna aynı yükü bırakmaz. Kimi bir gülüşle unutur acıyı, kimi yıllarca içinde taşır kırılmış bir cümleyi. Ama yine de insan, en karanlık yerden bile filiz verebilir. Toprağın altında kalan bir tohum gibi… Sessizce bekler zamanı gelene kadar.
Karanlığa açan çiçekler, en güçlü olanlardır aslında. Fırtınayı görmüş, yalnızlığı tanımış, susmanın ağırlığını taşımışlardır. Bu yüzden güzellikleri gösterişli değil, derindir. Bir bakışta anlaşılmaz; hissedilmesi gerekir.
Belki de insanın içindeki en gerçek çiçek, kimsenin görmediği yerde açandır. Çünkü bazı ruhlar, ışık altında değil; gecenin sessizliğinde kendini bulur.