Çevrimdışı

İnsan kalbi, sonsuz bir deniz gibidir. Dışarıdan sakin görünen suların altında fırtınalar saklanır bazen. Her insanın içinde, kimsenin bilmediği kıyılar vardır; unutulmuş anılar, yarım kalmış cümleler, sessizce taşınan özlemler… Ve çoğu zaman insan, kendi kalbinin kıyısına bile geç ulaşır.
Bazı duygular dalga gibi vurur insana. Ansızın gelir; eski bir şarkıda, tanıdık bir kokuda ya da gecenin sessizliğinde… Kalp, unuttuğunu sandığı şeyleri bir anda hatırlar. Çünkü insanın en derin yaraları, en sessiz yerinde yaşar.
Sevgi de böyledir aslında. Bir liman gibi sığınılmak istenir ona. Ama her liman huzur vermez. Kimi insanlar kalbimize umut bırakır, kimi ise kırık izler. Yine de insan sevmekten vazgeçemez. Çünkü kalp, ne kadar yorulursa yorulsun yeniden çarpmayı bilir.
İnsan kalbinin kıyılarında biraz hüzün, biraz umut ve biraz da yalnızlık vardır. Fakat en güzel duygular da orada büyür. Merhamet, sadakat, özlem ve sessizce edilen dualar… Belki de insanı gerçekten insan yapan şey, içinde taşıdığı o görünmez kıyılardır.
Ve bir gün herkes, kendi kalbinin kıyısında durup şunu anlar: İnsan bazen en uzun yolculuğu, kendi içine doğru yapar.