AzaT

Beni kimse duymadı,
En çok da sustuklarımda kayboldum.
Bir şey demedim,
Ama içimden binlerce kelime geçiyordu,
Hepsi boğazımda düğüm.

Yanımda olanlar oldu,
Ama içimdeki yalnızlığı gören olmadı.
Kalabalıklar arasında daha çok eksildim,
Göz göze geldiklerim bile
Bakmadı içime.

Ben mi çok şey bekledim,
Yoksa insanlar mı çok az verdi?
Bilmiyorum artık.
Sadece bildiğim bir şey var:
Bir gün herkes gider…
Sen bile gitmiş sayılırsın
Kalbimden eksildikten sonra.

Ama hâlâ buradayım,
Tüm kırıklarımla, eksiklerimle.
Belki tam değilim,
Ama hâlâ kendimim.
Ve bu da yetiyor bazen
Hayatta kalmak için.