AzaT

Yaralý bir sessizlik var içimde,
Dökülen yapraklar gibi hüzünle.
Kýrýk bir ayna yansýtýr beni,
Parçalarýmý toplarken usulca.

Duygularým, yabancý ama bana ait,
Saklý kalmýþ köþelerde bekler,
Sanki kimse dokunmamýþ gibi,
Ama en derinimde ben saklarým.

Huzur ararým, ama bulamam,
Çünkü kalbim yaralý bir þarký söyler,
Kendime aitmiþ gibi her kýrýk,
Ve her damla yaþ, sessiz bir iz.

Yalnýzlýkla sarmaþ dolaþ,
Kendi ruhumla dertleþirim,
Dökülen umutlar içinde,
Kendi sancýmla barýþýrým.