Mezarkabul

Türk Mitolojisinde Güneşin Kalbi: Kuyaş Ana (Gün Ana)

Türk mitolojisi ve şamanizminde evrenin en güçlü dişil enerjilerinden biri Kuyaş Ana'dır. "Kuyaş" kelimesi eski Türkçede doğrudan "güneş ışığı, yakıcı sıcaklık" anlamına gelir. O, gökyüzünün yedinci katında yaşayan, yeryüzündeki tüm canlılara hayat, sıcaklık ve enerji veren kutsal bir varlıktır.

Gök Tanrı'nın Kızı ve Yaşamın Kaynağı
Mitolojik anlatılara göre Kuyaş Ana, Gök Tanrı (Tengri) tarafından yaratılmıştır ve onun yeryüzündeki şefkatli elini temsil eder. Güneşin her sabah yeniden doğması, Kuyaş Ana'nın karanlık güçlere ve yeraltı kötülüklerine karşı kazandığı günlük bir zafer olarak kabul edilirdi. Eğer Kuyaş Ana yüzünü çevirirse, yeryüzünün sonsuz bir kışa ve kıtlığa mahkum olacağına inanılırdı.

Kuyaş Ana'nın Sembolleri ve Tasviri:

• [] Işık ve Sıcaklık: Kör edici parlaklıkta, altın saçlı ve etrafına sevgi dolu bir sıcaklık yayan ulu bir kadın olarak tasvir edilir.
  [] Altın Renk: Türk kültüründe altın rengi doğrudan Güneş ile ve dolayısıyla Kuyaş Ana ile bağdaştırılır. Güneş ışınları onun altın oklarıdır; bu oklar değdiği yere bereket götürür, karanlığı ve hastalıkları delip geçer.
• Yaşam Ağacı (Bayterek): Bazı boylarda, Kuyaş Ana'nın kutsal Yaşam Ağacı'nın dalları arasından dünyayı izlediği ve insanları koruduğu inanışı hakimdir.

Kültürümüzdeki İzleri
Eski Türkler, çadırlarının (yurt) kapılarını genellikle doğuya, yani Kuyaş Ana'nın doğduğu yöne açarlardı. Sabah uyandıklarında güneşe dönerek selam verir, yeni günün getireceği bereket için şükrederlerdi. Kadınların evin bereketi ve koruyucusu sayılması da doğrudan Kuyaş Ana ve Umay Ana gibi dişil tanrıçaların kültüyle (inanç izleriyle) doğrudan bağlantılıdır.

Özetle; Kuyaş Ana sadece gökyüzündeki bir gök cismi değil; Türk ruhunun sıcaklığı, adaleti, bereketi ve karanlığa karşı olan asil duruşudur.