Üzüm

Gazi Mustafa Kemal Atatürk, Kolağası (Kıdemli Yüzbaşı) rütbesinde Selânik’te 3. Ordunun Subay Talimgâhı Komutanlığı görevini yürütüyordu. Başarıları ile komutanlarının dikkatini çekiyordu.

29 yaşındaydı. Kurmay gezilerinde, harp oyunlarında ve manevralarda bir çok subay ve generallerin arasında harekâtın müdürlüğünü çoğu kez O yapıyordu. Bu nedenle sözlü ve yazılı türlü eleştiriler yapmak zorunda kalıyor; bunlardan en çok da eski komutanlar rahatsız oluyordu.

Çekemeyeni çoktu. Kendisini kuramcı olarak niteleniriyorlar ve komutanlarının gözünde küçük düşmesini sağlamak için ellerinden geleni yapıyorlardı. Ama o davranışlar namuslu ve şerefli bazı komutanlarca benimsenmiyordu.

Atatürk’ün başında bulunduğu bölük Beşinci Kolordu’ya mensup 38. Piyade Alayına bağlıydı. Komutanı Albay Sadettin Bey’di. 6 Eylül 1910 günü hastalığı nedeniyle İstanbul’a gitmesi gerekiyordu. Yerine vekil bırakacaktı. Düşündü, taşındı karar verdi. Rütbesi diğer subaylardan küçük olmasına rağmen Atatürk’ü seçti.Sadettin Bey yola koyulurken yüksek rütbeli subayların hayret ve kıskançlıkları yerini kısa sürede meraka bıraktı.

Atatürk, Selanik’te bulunduğu süre içinde karargâhtaki bir çok komutana ve askere kendini sevdirmişti. Şehir içindeki bazı jestleri, herkesi kendisine bağlamıştı. Kendisini sevenlerden biri de gelecekte Milli Mücadele’de büyük yararlılıklar sağlayacak olan Ziya Kılıç’tı. O da karargâhta bulunan rütbeli subaylardan biriydi.

İçtima alınacaktı. Tüm er, erbaş ve subaylar merakla Atatürk’ün gelmesini bekliyordu. Kısa süre sonra Atatürk beyaz bir atın üzerinde, ihtişamıyla göründü.

Askerler derlenip toparlandı. Atatürk bütün gözler onun üzerindeyken Alayın önünde atını durdurdu. Kalıcını çekerek selam vaziyeti aldı. Sonra atından hızla yere atladı.

-MERHABA ASKER!.. dedi

Bu ilk kez yaşanan bir durumdu. Askerler nasıl karşılık vereceklerini bilemiyorlardı. Bir kaç saniyelik sessizliği, İstanbullu askerler doldurdu:

- MERHABA BEYİM!

Ordu, ilk defa bir komutandan “Merhaba asker!” selamı alıyordu.

Atatürk, Alayı teslim aldıktan sonra sert bir sesle “RAHAT!” dedi.