Göðsümde iki kuþ var, biri ak biri kara,
Biri kanat çýrpar göðe, diðeri düþer dara.
Seni sevmek; bir fýrtýnada liman aramak deðil,
Seni sevmek; fýrtýnanýn kendisiyle el sýkýþmakmýþ.

Aþk, avucumdaki o sýcak ve ürkek serçe,
Bakýþlarýnda dinleniyor, dünya dursa da öylece.
Ama her gülüþünün ardýnda saklý bir gölge,
Ya biterse bu rüya, ya dönersek sessizliðe?

Korku, gecenin en ince yerinden sýzan sýzý,
Sevdanýn ocaðýnda yanan, üþüyen bir sýzý.
Seni kaybetmek ihtimali, soluðumu kesen dar aðacý,
Hem cennetimsin benim, hem de en tatlý acý.
Ellerin ellerimdeyken bile özlüyorum seni,

Sanki her an bir rüzgar silecekmiþ izini.
Öyle derin ki bu kuyu, hem þifa hem de keder,
Ýnsan, sevdiðinin uçurumunda ölmeyi de sever.