[Verse 1]
Sokak lambaları altında yine tek başına
Yağmur saçlarına düşer, kimse farkında değil
İçinde sakladığı bütün o kırık cümleler
Sessizce çığlık olur ama duyan biri değil
[Pre-Chorus]
Aynalara bakmıyor artık
Kendini kaybetmiş gibi
Herkes geçip gidiyor yanından
Sanki görünmez biri
[Chorus]
Çünkü o çok yoruldu
Tutunacak bir şey kalmadı
Kalbinin içinde büyüyen boşluk
Her gece biraz daha karardı
Ve kimse bilmiyor
Nasıl dağıldığını içten içe
Gülümsüyor sadece
Ama eve dönünce sessizce
[Verse 2]
Eski fotoğraflar hâlâ çekmecesinde duruyor
Mutlu olduğu günler yabancı biri gibi
Bir zamanlar kurduğu bütün küçük hayaller
Şimdi kırık camlar gibi ayağının dibinde
[Bridge]
Belki bir gün biri çıkar
“Geçmediysen bile dayan” der
Karanlığın ortasında bile
Bir ışık hâlâ onu bekler
[Final Chorus]
Çünkü o kaybolmuştu
Ama tamamen bitmedi
Küllerin arasında kalan umut
Yavaşça yeniden filiz verdi
Ve şimdi anlıyor
En karanlık geceler geçer diye
Kendini bulabilir insan
Düşse bile defalarca yere
Çünkü o çok yoruldu
Tutunacak bir şey kalmadı
Kalbinin içinde büyüyen boşluk
Her gece biraz daha karardı
Ve kimse bilmiyor
Nasıl dağıldığını içten içe
Gülümsüyor sadece
Ama eve dönünce sessizce
Çünkü o çok yoruldu
Tutunacak bir şey kalmadı
Kalbinin içinde büyüyen boşluk
Her gece biraz daha karardı
Ve kimse bilmiyor
Nasıl dağıldığını içten içe
Gülümsüyor sadece
Ama eve dönünce sessizce
Çünkü o çok yoruldu
Tutunacak bir şey kalmadı
Kalbinin içinde büyüyen boşluk
Her gece biraz daha karardı
Ve kimse bilmiyor
Nasıl dağıldığını içten içe
Gülümsüyor sadece
Ama eve dönünce sessizce