Çevrimdışı

Tahtada yarým kalmýþ bir cümle,
Tebeþir tozu hâlâ havada.
Pencereden süzülen ýþýk,
Sorar gibi: “Nerede o ses sabah sabah?”
Sýralarda eðik baþlar,
Defterlerde titrek çizgiler.
Bir zil çalar ama kimse kalkmaz,
Bugün susmuþ bütün kelimeler.

Bir kalem düþtü yere ansýzýn,
Kýrýldý sadece ucu deðil…
Bir umut savruldu koridorda,
Duydu duvarlar, duymadý þehir.

Kim öðretecek þimdi iyiliði,
Kim saracak kýrýk heceleri?
Bir sýnýf kaldý gözleri dolu,
Yarým kalan düþleriyle geri.
Bir ýþýk söndü genç bir ömürde,
Karanlýk büyüdü bir anda.
Bir hayat verdi çocuklara yön,
Kendi yolu kaldý yarým duvarda.

Çantasýnda yarýnlara dair
Planlar, notlar, küçük hayaller.
Her satýrýnda bir çocuðun adý,
Her bakýþýnda þefkatli eller.
Kim bilir kaç kalbe dokundu,
Kaç korkuyu sildi sessizce.
Þimdi bir fotoðraf bakýyor
Çerçeveden, gülümsercesine.

Bir kapý kapandý ansýzýn,
Açýlmadý bir daha derse.
Bir bahar kýþa döndü o gün,
Takvim durdu ayný yerde.

Kim öðretecek þimdi iyiliði,
Kim saracak kýrýk heceleri?
Bir sýnýf kaldý gözleri dolu,
Yarým kalan düþleriyle geri.
Bir ýþýk söndü genç bir ömürde,
Karanlýk büyüdü bir anda.
Bir hayat verdi çocuklara yön,
Kendi yolu kaldý yarým duvarda.

Kim öðretecek þimdi iyiliði,
Kim saracak kýrýk heceleri?
Bir sýnýf kaldý gözleri dolu,
Yarým kalan düþleriyle geri.
Bir ýþýk söndü genç bir ömürde,
Karanlýk büyüdü bir anda.
Bir hayat verdi çocuklara yön,
Kendi yolu kaldý yarým duvarda.


Þiddet büyürken sokaklarda,
Sevgi küçülmemeli aslýnda.
Bir öðretmen düþerken yere,
Düþmemeli insanlýk yanýnda.

Kim öðretecek þimdi iyiliði,
Kim saracak kýrýk heceleri?
Bir sýnýf kaldý gözleri dolu,
Yarým kalan düþleriyle geri.
Bir ýþýk söndü genç bir ömürde,
Karanlýk büyüdü bir anda.
Bir hayat verdi çocuklara yön,
Kendi yolu kaldý yarým duvarda.

Kim öðretecek þimdi iyiliði,
Kim saracak kýrýk heceleri?
Bir sýnýf kaldý gözleri dolu,
Yarým kalan düþleriyle geri.
Bir ýþýk söndü genç bir ömürde,
Karanlýk büyüdü bir anda.
Bir hayat verdi çocuklara yön,
Kendi yolu kaldý yarým duvarda.


Tahtada hâlâ o cümle var,
Tamamlanmayý bekliyor.
Belki bir gün iyilik kazanýr,
Bir çocuk o satýrý bitiriyor…
Ve her baharda açan çiçek,
Onu fýsýldýyor rüzgâra:
“Bir ýþýk gitti aramýzdan,
Ama iz býraktý yarýnlara…”