In nocte veritas…
Vox tenebrarum me vocat…
Ad infinitum…

Sessizliğin içinden yükselir adım
Küller üstünde yürür günahkar yarın
Bir zamanlar dualarla ördüğün taç
Şimdi paslı zincirlerde mahkum bir ağıt
Karanlık gözlerinde gördüm korkuyu
İnancın çatlıyor gece boyunca
Sen beni düşman sandın yıllarca
Oysa ben… içindeki yankıyım yalnızca

Düşerken bana uzattın ellerini
Cennet sustu, ben duydum çığlıklarını

Ben gölgelerin vaazıyım
İçindeki yasak arzuyum
Kalbinin en derin yerinde
Sessizce büyüyen korkuyum
Ben çürüyen gururun sesi
Sonsuzluğun lanet nefesi
Bir melek gibi görünsem de
Tahtım cehennemin kendisi

Kırık aynalarda yüzün paramparça
Hakikat kanıyor siyah mumlarda
Her pişmanlık yeni bir zincir olur
Ve ruhun diz çöker karanlığıma
Fısıldarım sana eski günleri
Masumiyetin gömüldüğü mezarları
Her dua biraz daha tüketir seni
Çünkü umut… en tatlı zehirdir

Yürü benimle
Ateşin ötesine
İnkar ettiğin her şey
Yaşıyor içinde
Kaderin benim adımla yazıldı
Gökyüzü artık seni unuttu

Ben gölgelerin hükümdarıyım
Ölümle mühürlenmiş çağrıyım
Ruhundaki son ışık sönürken
Sessizce yükselen ağıdım
Ben son nefeste duyulan ses
Bitmeyen düşüş, sonsuz heves
Diz çök şimdi karanlığa
Çünkü gece… benimle nefes alır
Ben gölgelerin vaazıyım
İçindeki yasak arzuyum
Kalbinin en derin yerinde
Sessizce büyüyen korkuyum
Ben çürüyen gururun sesi
Sonsuzluğun lanet nefesi
Bir melek gibi görünsem de
Tahtım cehennemin kendisi
Ben gölgelerin vaazıyım
İçindeki yasak arzuyum
Kalbinin en derin yerinde
Sessizce büyüyen korkuyum
Ben çürüyen gururun sesi
Sonsuzluğun lanet nefesi
Bir melek gibi görünsem de
Tahtım cehennemin kendisi
Ben gölgelerin vaazıyım
İçindeki yasak arzuyum
Kalbinin en derin yerinde
Sessizce büyüyen korkuyum
Ben çürüyen gururun sesi
Sonsuzluğun lanet nefesi
Bir melek gibi görünsem de
Tahtım cehennemin kendisi

Ad infinitum…
In tenebris regnum meum…